کدخبر: 19623

اگر نقش بی بدیل رسانه ها را در اطلاع رسانی، آگاهی بخشی و فرهنگ سازیِ آحاد جامعه بپذیریم، گاهی ناخواسته بنا به دلایلی رسانه بجای پرچمداری در روشنگری، اسیر ذائقه ی بخشی از جامعه شده و راه خود را گم می کند.

راستان نیوز |

  اگر نقش بی بدیل رسانه ها را در اطلاع رسانی، آگاهی بخشی و فرهنگ سازیِ آحاد جامعه بپذیریم، گاهی ناخواسته بنا به دلایلی رسانه بجای پرچمداری در روشنگری، اسیر ذائقه ی بخشی از جامعه شده و راه خود را گم می کند.

در وقایع تلخی که در ماه های اخیر برای مردم کشورمان اتفاق افتاد، از واقعه انفجار در راهپیمایی اربعین تا برخورد قطار مشهد و بعد از آن در گذشت آیت الله هاشمی و حادثه تلخ روزهای اخیر یعنی آتش سوزی و ریزش ساختمان پلاسکو، یک نکته که جلب توجه می کند و در اکثر این وقایع همگان به آن اذعان دارند سوء مدیریت در ابعادِ خرد و کلان در امور اجرایی است، فارغ از اینکه چه کسی از چه جناحی در مصدر کار بوده باشد.

کمترین درخواست، از خروجیِ اقداماتی که در یک کشور با تمام خَدَم و حَشَمِ دست اندر کار وجود دارد، در نهایت باید منجر به یک زندگی راحت برای آحاد جامعه باشد.

اگر فرض کنیم برای رسیدن به کفِ خواسته یک ملت، تمام ارگان های موجود باید بتوانند مانند چرخ دنده های ریز و درشتِ یک ماشین هماهنگ بوده و با هم به نحو صحیح کار کنند، پس اگر ملتی احساس کرد بنا به دلایل مختلف حتی به کفِ خواسته های خود نمی رسد، می تواند نتیجه بگیرد که چرخ دنده های ماشین اداره آن جامعه، بطرز صحیحی کار نمی کنند.

بروز حوادث مختلف در یک کشور که خارج از نرم جهانی هستند، خود به تنهایی می تواند ناشی از ناکارآمدی کارکردِ این چرخ دنده ها باشد. هرچند ممکن است هر یک از این چرخ دنده ها بخودیِ خود، سالم و کارآمد باشند ولی درکنار هم با راندمانِ پایین کار کنند.

وظیفه رسانه هم دقیقا، رصدِ همین چرخ دنده ها است. با دیدن، گوش کردن، اندازه گیریِ شاخص ها و سرعت ها و بیانِ واقعیت های این ماشین عظیم در کشور، برای آگاه کردنِ مردم از اتفاقاتی، که موجب بروز این حوادث دردناک می شود.

در اینجا سوالی که مطرح می شود این است که عباس جدیدی، کشتی گیر سابق و عضو شورای شهر تهران، نقشش در این ماشین عظیمِ اداره امور مردم، چقدر است و بر اساسِ این نقش چقدر باید به او پرداخته شود.

آیا پرداختن بیش از اندازه به چنین اشخاصی، آدرس غلط دادن به مردم نیست؟ آیا رسانه ها به نوعی دچارِ بیماری ضعیف کشی نشده اند؟ آیا علم کردنِ جدیدی و امثال او، در هر حادثه ای، رسالت اصلی رسانه ها را از آگاهی رساندن به جامعه باز نمی دارد؟ آیا این تمرکز بیش اندازه بر امثالِ جدیدی، راه را برای فرار عاملان یا خاطیانِ دانه درشت باز نمی کند؟ و آیا . . .

 

 

 

 

 

 

ارسال نظر

نظرات کاربران