کدخبر: 6785

این پرنده بسیار زیبا در ایران، امروزه فقط در حوالی بوکان و در فصل زمستان دیده می شود.

راستان نیوز |

 این پرنده بسیار زیبا در ایران، امروزه فقط در حوالی بوکان و در فصل زمستان دیده می شود. پرنده ای بسیار محتاط است که در دشتهای وسیع بی درخت ، زمینهای استپی و مزارع وسیع گندم و جو و امثال آن زندگی و وزاد و ولد می کند.   قلمرو: جانوران شاخه: مهره داران رده: پرندگان راسته: درناسانان(Gruiformes) تیره: هوبره ایان (Otidae) نام علمی: Otis tarda نام انگلیسی: Great Bustard

 پراکندگی جهانی میش مرغ از شبه‌جزیرة ایبری در اسپانیا شروع و تا شرق چین در آسیا ادامه می‌یابد. جمعیت میش‌مرغ در جهان مابین ۳۲۲۰۰ تا ۴۲۶۰۰ قطعه تخمین زده می‌شود که بیشترین آمار مربوط به کشورهای اسپانیا، روسیه، اکراین، ترکیه و مجارستان می‌باشد این در حالی است که بیش از نیمی از جمعیت میش مرغ های دنیا در اسپانیا زندگی می کنند.

شرایط نامناسب زیستگاهی و امنیتی باعث شده که امروزه جمعیت آنها در معرض انقراض جهانی قرار گیرد و از جمعیت آن با گذشت زمان کاسته شود. نر 100 سانتی‌متر ، ماده 75 سانتی‌متر ، به آسانی از روی اندازه بسیار بزرگ بدن فربه ، گردن و پاهای دراز و کلفتش تشخیص داده می شود . سر و گردنش به رنگ خاکستری روشن است .

پرنده نر سبیل بلندی مرکب از موپرهای سفید دارد ، سطح پشتی نخودی سیر با راهراه های عرضی سیاه دارد . سطح شکمی آن سفید و سینه اش به رنگ بلوطی است . پرنده ماده کوچکتر است و نوار سینه ای را ندارد . این پرنده در پرواز بالهایش بطور کلی سفید بنظر می رسد ، با انتهای گسترده و سیاه ، گردن و بالها در این حالت کشیده است . بال زدنش اهسته ، منظم ، ولی پرتوان است ، در حالی که سر خود را بالا می گیرد به آرامی راه می رود . پرنده ای بینهایت محتاط می باشد و نزدیک شدن به آن دشوار است ، معمولا به صورت گله های کوچک دیده می شوند که در آن تعداد ماده ها بیشتر است ، ولی در فصل زادوولد ، فقط نرها دسته دسته دیده می شوند .

این پرنده به وسیله اندازه خیلی بزرگ و نداشتن رنگ سیاه روی گردن ، از هوبره های دیگر مشخص می شود. میش مرغ پرنده‌ای تقریباً همه چیز خوار است که بیشتر از گیاهان (ساقة گیاهان، دانة غلات، جوانه‌های مرتعی، یونجه و ...)، حشرات، مارمولک‌ها، ملخ‌ها و سنجاقک‌ها تغذیه می‌کند. بررسی‌ها نشان می‌دهد که بیشترین ساعات تغذیه در اوایل و اواخر روز (صبح و غروب) می‌باشد و بقیه روز را به استراحت و پاییدن منطقه می‌پردازد. این پرنده از سال 1346 در ایران تحت حفاظت اعلام شد و شکار آن ممنوع شد. اما به هر حال، جمعیت مهاجر آن هم کمتر از 100 قطعه تخمین زده می شود. در جهان هم به دلیل کاهش تعداد و زیستگاه ها، در شمار گونه های آسیب پذیر IUCN است.

ارسال نظر

نظرات کاربران