کدخبر: 8888
راستان نیوز | یکی از بدترین مواردی که در زمان دولت پیش شاهد آن بودیم، برخوردهایی تند و با ادبیات غیرمودبانه از سوی مسوولان علیه دیگران بود. آقای ترکان که در برنامه زنده شرکت کرده بود نا دانسته تحت تاثیر مجری برنامه قرار گرفت و به نحوی سخن گفت که شاید به دلیل همکاری طولانی اش با دولت قبل از آن ها آموخته باشد. به گزارش راستان نیوز اعتماد در این باره می نویسد، در واقع مردم و جامعه فقط نیازمند آن نیستند که نان و آب آنان تامین شود، بلکه چیزهای دیگری نیز برای جامعه انسانی اهمیت دارد که باید آنها را نیز رعایت کرد. از جمله این نیازها رواج ادبیات آرام‌بخش و منطقی میان مسوولان کشور است. وقتی که دستور خداوند بر مجادله احسن مومنان با غیر از خودشان برای دعوت به سوی اوست، چگونه است که ما نمی‌توانیم با خودمان گفت‌وگوی نیکویی را ترتیب دهیم؟ آن هم از رسانه‌ای که برنامه‌هایش در منظر عمومی دیده و شنیده و ضبط می‌شود و از همه مهم‌تر اینکه این مجادله غیراحسن میان دو نفر از اعضا و نزدیکان دولت صورت گیرد و بالاخره بدتر از همه اینکه این کار در هفته دولت رخ داده است؛ هفته‌ای که برای بررسی و نقد و بزرگداشت کارنامه دولت تعیین شده است. قضیه از این قرار است که ظاهرا آقای نعمت‌زاده، وزیر صنعت در خصوص قاچاق کالا تعریضی را نسبت به عملکرد مناطق آزاد تجاری کرده است و آقای ترکان به عنوان دبیر شورای عالی این مناطق با لحن و ادبیات تندی در تلویزیون علیه آقای نعمت‌زاده سخن گفته است؛ ادبیاتی که یادآور خاطره ادبیات دولت گذشته است. مساله این نیست که سخنان آقای نعمت‌زاده درست است یا غلط؟ چه‌بسا در این مورد نیز حق نداشته باشند. در اینجا چند مساله وجود دارد که باید به آنها پرداخته شود: ١- فرض کنیم که مطابق ادعای آقای نعمت‌زاده ٩٠ درصد کالای قاچاق از مناطق آزاد است، در این صورت این موضوعی درون‌دولتی است و تا وقتی که درون دولت باید رسیدگی شود، لزومی ندارد که آن را به عرصه عمومی کشاند، زیرا کشانده شدن به عرصه عمومی به معنای آن است که موضوعی درون‌دولتی از طریق سازوکارهای داخلی آن قابل حل و رسیدگی نیست. به عبارت دیگر چنین برداشت می‌شود که رییس‌جمهور یا معاون اول قادر به حل این مساله نیستند. به علاوه برای موضوعی به این مهمی نمی‌توان کتره‌ای سخن گفت. وظیفه مقام دولتی است که گزارش‌های مستند خود را تهیه و برای سازمان مقابل یا مقام بالاتر ارسال کند و آنان نیز پاسخ دهند و در نهایت از طریق کارگروه‌ها مساله را بررسی و حل کنند. آیا بهتر نبود که در صورت وجود به‌جای ادعاهای کلی، این گزارش‌های مستند و مستدل در اختیار رسانه‌ها قرار می‌گرفت؟ آیا وزیر صنعت چنین مستنداتی دارد و ارایه نمی‌کند؟ ٢- مساله مهم در پاسخ آقای ترکان است. فرض کنیم که ادعاهای وی در نقد اظهارات آقای نعمت‌زاده کاملا درست باشد، آیا نیازی به استفاده از این ادبیات غیرمحترمانه و تهدیدآمیز بود؟ اگر کسی حرف مستدل و دقیقی دارد، نیازی به همراه کردن این‌گونه کلمات با استدلال خود ندارد. حتی اگر دو نفری هم با یکدیگر و به صورت خصوصی سخن بگویند نباید از این الفاظ و ادبیات استفاده کنند، چه رسد به اینکه در محضر میلیون‌ها نفر مردم سخن گفته شود. ٣- نخستین برداشتی که از این نوع تقابل به ذهن مخاطب متبادر می‌شود، فقدان انسجام و حتی فقدان منطق و ادبیات محترمانه در تعامل میان بخشی از اعضای هیات دولت است. وقتی که افراد با یکدیگر و همفکران و همکاران خود چنین برخورد می‌کنند، چه انتظاری از نحوه برخورد آنان با دیگران می‌رود؟ تازه این دو نفر چند دهه است که با هم دوست هستند! آیا فقدان شکیبایی که در مردم می‌بینیم باید در مسوولان هم دیده شود؟ انتقال این نوع فرهنگ گفت‌وگو یا مجادله نادرست به مردم و جوانان کشور چه تبعاتی دارد؟ به قول حافظ: «چو پرده‌دار به شمشیر می‌زند همه را/ کسی مقیم حریم حرم نخواهد ماند.» چگونه کسی که نزدیک به ٤ دهه کار اجرایی کرده هنوز متوجه این نکته نشده است که استحکام یک گزاره و نظر؛ ارتباط محکمی با شیوه بیان آن دارد و هیچگاه یک گزاره متقن و درست را با ادبیات بد ارایه نمی‌کنند و اگر کردند، محتوای درست را قربانی قالب و شکل نادرست بیان کرده است، و نتیجه مورد نظر حاصل نمی‌شود. این مطالب به معنای درستی یا دفاع از اظهارنظر آقای نعمت‌زاده نیست که ایشان هم در بیان نظرات خود دست‌کمی از‌ آقای ترکان ندارد. با این حال امیدواریم که آقای روحانی یا جهانگیری در این مورد اقدام کنند و اجازه ندهند که اختلافات میان مسوولان به ویژه با این ادبیات غیرمحترمانه به عرصه عمومی کشانده شود. مردم به اندازه کافی خودشان مشکل دارند، فرصت و حوصله حل مشکلات و داوری درباره اختلافات دست‌اندرکاران را ندارند!
ارسال نظر

نظرات کاربران