کدخبر: 17544

ایران دارای جمعیتی بالغ بر 80 میلیون نفر است که شهر تهران، کرج و حواشی آن، حدود 15 میلیون نفر را در خود جای داده اند. آسیب های اجتماعی یکی از شاخصه های شهرهای بزرگ در دنیا با جمعیت بالا است.

راستان نیوز |

  فقر در این نوع از جوامع بشری به دلیلِ اختلافِ زیادِ طبقات اجتماعی بیشتر خود را به رخ می کشد؛ چرا که از پایین ترین گروههای اجتماعی به لحاظ مالی، مانند گور خواب ها، کارتن خواب ها و متکدیان گرفته تا صاحبان ثروت های کلان مانند تجار و کارخانه دارها و تمام ثروتمندانِ بزرگ کشور، هر یک به شکلی در کوچه و خیابان خودنمایی می کنند.

اما در این میان، دستگاه های مختلف وظایفی دارند که برای کم کردنِ فاصله فقر و غنا فقط، در یک چارچوبِ منطقی، می توانند کارکردِ مثبت داشته باشند. در صوررتیکه نخبگان و نهادهای غیر دولتیِ جامعه شناخت کافی از فضای حاکم بر مناسبات سیاسی، فرهنگی و . . .کشور نداشته باشند، هر اقدامی در جهتِ مطرح کردنِ این آسیب ها نه تنها کارکرد مثبتی برای گروه های هدف ندارد، بلکه وسیله ای خواهد شد برای تسویه حساب های سیاسی و گم شدنِ اصل موضوع در این هیاهو های سیاسی.

تجربه ای که در این چند روز و بعد از نامه اصغر فرهادی به رئیس جمهور بدست آمد، موید همین مسئله است.

گروه موسوم به دلواپسان که هنوز از شکست در انتخابات 92 و 96 عصبانی هستند، بلافاصله پس از مطرح شدن نامه مربوط به گورخواب ها و آزرده شدنِ افکار عمومی، بلافاصله رئیس جمهور را مورد هجمه قرار دادند که همچنان ادامه دارد.

هنرمندی که می گوید سیاسی نیست، شاید به دلیل همین فهم پایین سیاسی، دقیقا در مقطعی نامه سرگشاده به رئیس می نگارد که دولتِ برآمده از رای مردم، تحت بی سابقه ترین فشارهای سیاسی از سوی جناح دلواپس و فشار اقتصادی از سویِ دشمنانِ خارجی قرار دارد.

البته هر کس در هر مقامی مختار است در هر زمانی به رئیس جمهورِ کشورش در هر موردی نامه بنویسد اما اینجا بحث بر سرِ مسئولیت ها و موقع شناسی نخبگان است.

سناریویی که فرهادی نوشت، اگر به خود زحمت می داد و آن را دستمایه ِ یک فیلم مستند می کرد شاید تاثیر  بیشتری بر افکار عمومی داشت چرا که رسیدگی به چنین آسیب هایی در جامعه که نه فقط وظیفه دولت، بلکه بر عهده ی مردم و نهادهای مدنی است.

حال که فرهادی دلش به درد آمده، آیا بهتر نبود بجای تقدیم سناریو به گروه های سیاسی و شبکه های خارجی برای سیاه کردنِ چهره 80 میلیون ایرانی، که چه بخواهیم و چه نخواهیم چنین تاثیری داشته است، کمپینی تشکیل می داد برای یاری رساندن به این گروهِ فراموش شده جامعه که در آنصورت، هم اثرش بیشتر بود و هم  جامعه را با وظایفش در قبال هموطن و همشهری اش آشنا می کرد.

 

 

 

 

 

 

 

 

ارسال نظر

نظرات کاربران