کدخبر: 15540

قله دماوند برای ایرانیان، نه فقط یک قله طبیعی، بلکه قله ای فرهنگیست که با توجه به آن، میتوان نماد پاکی و سپیدی را در تهران آلوده زنده کرد.

راستان نیوز |

راستان نیوز | قله دماوند برای ایرانیان، نه فقط یک قله طبیعی، بلکه قله ای فرهنگیست که با توجه به آن، میتوان نماد پاکی و سپیدی را در تهران آلوده زنده کرد.

دماوند میتواند برای ایرانیان، هویت ساز بوده و از این مرتفع ترین سازه طبیعی در ایران، نماد سلامت و پاکی ساخت. شاید با تمسک به این نماد سپیدی و پاکی، بتوان پاکیزگی را به شهرآشوب و شهرآلود تهران بازگرداند.

دماوند، اسطوره ایست که ملک الشعرای بهار نیز او را در قضاوت تهران به شهادت طلبید. 

قله دماوند، در فرهنگ و ادبیات فارسی، محل و زیستگاه اسطوره‌ها بوده، بطوریکه محل زندگی سیمرغ و در بند کشیدن ضحاک بوده است.

اگر دماوند نبود، ما یک نقص اسطوره‌ای داشتیم. همه تمدن‌های بزرگ به یک قله توجه ویژه داشته‌اند و آن نیز بلندترین قله‌ی سرزمین‌شان بوده است.

قله از این نظر مهم بوده که رابطه‌ی زمین و آسمان به‌ واسطه آن برقرار می‌شد. قله‌ها بیشتر مأمن ساکنان آسمانی‌اند و پیوندی را به‌وجود می‌آورند و به عبارتی، محل ملاقات آسمان و زمین هستند.

به همین دلیل مردم سعی می‌کردند معابد را در قله‌ها بسازند تا نزدیک‌ترین جا به خداوند باشد. 

اروپاییان بلندترین قله جهان را «مون بلان» می‌دانستند، در حالی که قله بلندی نبوده است.

«فوجی یاما» برای ژاپنی‌ها و دماوند برای ایرانی‌ها، بلندترین قله‌ها هستند.

آن‌هایی که بلندی نداشتند، برای خود قله‌های خیالی می‌ساختند مثلا اعراب «قله قاف» را بلند می‌دانستند و در بین‌النهرین، زیگورات‌ها را به‌شکل قله می‌ساختند تا محل ملاقات با عالم آسمانی باشد.

بنابراین قله مهم است و چون کارکرد شگفت‌آوری دارد، خود به خود اسطوره‌ای است.

ما باید به کارکرد قله دماوند در جامعه بیشتر فکر کنیم، زیرا دماوند برای ایرانی‌ها، نوعی نماد تعیین‌کنندگی، راسخ بودن و سربلند بودن است. در بسیاری از مواقع، برای آن‌که سربلندی کشورمان را متجلی کنیم، از قله دماوند استفاده می‌کنیم.

با توجه کردن به دماوند، به نمادهایی مانند سربلندی، پاک بودن، سپید بودن نیز توجه می‌شود، بویژه در حال حاضر که محیط زیست در خطر است و تهران از فرط آلودگی، خفه شده است.